Το Ιστορικό ΧΑΡΑΜΑ στο Σκοπευτήριο Καισαριανής

Παρασκευή πρωί. Ηλιόλουστη μέρα με ένα γλυκό αεράκι να μας θυμίζει ότι είναι ακόμα χειμώνας. 

Μάθημα φωτογραφίας. Επισκεφθήκαμε ένα θεόρατο καταπράσινο πάρκο. Το Σκοπευτήριο της Καισαριανής. 

Βλέπω ένα αναψυκτήριο – από την πίσω πλευρά – εγκαταλελειμμένο και περπατώ περιμετρικά. Όταν φτάνω στην είσοδο βλέπω στον τοίχο τα μεγάλα μαύρα γράμματα: ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ. Σηκώνω το βλέμμα και βλέπω μια παλιά μαρκίζα. Τον μεγάλο μας Τσιτσάνη στις ένδοξες στιγμές. 

Δεν μπορεί να είναι αυτό το ΧΑΡΑΜΑ. Και όμως. Όταν είδα τα λουκέτα και τις αλυσίδες, όταν είδα την εγκατάλειψη τα μάτια μου δάκρυσαν. 

Φυσικά και το πρόλαβα ανοιχτό. Χειμώνας ήταν όπως τώρα. Τραγουδούσαν η Κωνσταντίνα με τον Μιχάλη Δημητριάδη και τη Λόρνα. Χρονολογία δεν θυμάμαι. Το άρωμα όμως το θυμάμαι. Ζεστασιά, αυθεντική μουσική με ορχήστρα και όχι play back όπως γίνεται σήμερα και κέφι. Ένα ζωντανό πρόγραμμα που θα μου μείνει αξέχαστο. Επίσης αξέχαστο θα μου μείνει ότι όταν έφυγα προς το ξημέρωμα δεν ήξερα πώς να βγω από το πάρκο και που είναι ο κεντρικός δρόμος για να πάρω ταξί και να γυρίσω στο σπίτι. 

Δεν αντέχω να βλέπω τα παλιά θέατρα να βάζουν λουκέτο. Δεν μπορώ να βλέπω τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης παρατημένα με αλυσίδες και λουκέτα. Φεύγοντας, είδα ακόμα μια μαρκίζα με τη Γλυκερία. Τράβηξα φωτογραφίες για σας και μόνο. Πόσες νύχτες, πόσοι καλλιτέχνες, πόσοι θαμώνες γλεντούσαν μέχρι το πρωί…