Three Times Left is Right - Κριτική

Ένα δυαδικό ζευγάρι, που υπάρχει κάπου στη Βιέννη, ή ίσως πιο κοντά σας, εξετάζει τα όρια της αγάπης όταν δοκιμάζεται από την ιδεολογία. Από πού ξεκινά η ιδεολογία, πώς ενσωματώνεται στο λεξιλόγιο και τη συμπεριφορά μας για να γίνει μια ενεργή ουσία που ντύνει την καθημερινότητά μας και υπαγορεύει τη λήψη αποφάσεων;

Όπως αναφέρεται στην εισαγωγή της παράστασης, πρόκειται για μια παράσταση θεάτρου  ντοκιμαντέρ-μυθοπλασίας, που υπονοεί ότι το ζευγάρι υπάρχει, με τα τρία παιδιά του, και ζει στη Βιέννη, ωστόσο, ορισμένες σκηνές μπορεί να είναι ή όχι ρεαλιστικές. Υπάρχει μια γραμμική αφήγηση της ιστορίας αυτού του προκλητικού ζευγαριού: η πρώτη τους συνάντηση, η κοινή τους ζωή, η αντιπαράθεση σχετικά με την ανατροφή των παιδιών τους, η ρητορική και ο καβγάς. Η δραματουργία και η σκηνοθεσία είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες: η δυαδικότητα και η αντιπαράθεση δεν επιλύονται ποτέ. Το ζευγάρι τσακώνεται αλλά ταυτόχρονα παραμένει ταιριασμένο. Ο ένας τρέφει τον άλλο, λιγότερο μεταφορικά από ό,τι υπονοείται, διατηρώντας όμως την ίδια αφήγηση και επιστρέφοντας εκεί απ όπου ξεκίνησαν. Πρακτικές όπως η «πλύση εγκεφάλου» και η «προπαγάνδα» επαναλαμβάνονται μέσα από τα σκηνικά στοιχεία και τη σκηνογραφία σε αυτή την πολυδιάστατη σκηνοθεσία αυτής της ιστορίας δύο ανθρώπων που «αγαπούν να μισούν ».

Το κλειδί για τα άκρα είναι η κανονικοποίηση, μόλις η λέξη ή η πράξη επαναληφθεί από πολλούς, τότε είναι φυσιολογικό να κάνουμε οτιδήποτε. Τολμώ να πω οτι σε αυτή την παράσταση το κοινό παίζει πραγματικά, πέρα ​​από το διαβόητο σπάσιμο του τέταρτου τοίχου, οι θεατές αποτελούν μέρος αυτού του θεατρικού πειράματος. Όταν ο ηθοποιός προτείνει σε εμάς τους θεατές να μιμηθούμε έναν χαιρετισμό για να αποδείξουμε την αλληλεγγύη μας στην εύθραυστη τρέχουσα κατάστασή του, σχεδόν κανείς δεν τολμά να το κάνει εξαιτίας του τι υποδηλώνει αυτή η χειρονομία, παρόλα αυτά όταν μας καλούν να φάμε στη σκηνή, όλοι ορμάμε σε αυτό το κανιβαλιστικό γλέντι. Είναι μια διαδικασία κανονικοποίησης; Μήπως η σκηνοθεσία χρησιμοποιεί κυριολεκτικά την παράσταση για να μας καθησυχάσει ότι αυτό που έχει συμβεί μεταξύ του ζευγαριού ήταν απλώς ένα “νούμερο” εμπνευσμένο από το "Sweeney Todd" που τώρα τελείωσε και μπορούμε όλοι να μοιραστούμε τις "κρεατόπιτες";

Οι δύο ηθοποιοί επί σκηνής είναι απίστευτα παρόντες, πλήρως αφοσιωμένοι και έχουν μια ακρίβεια συναισθημάτων που πυροδοτεί την αίσθηση του «φαντασιακού», αν και οι σκηνές μπορεί να γίνουν φρικιαστικές. Κοιτάζοντας προς το πίσω μέρος της σκηνής, οι ματωμένες αφίσες ΠΟΤΕ. ΞΑΝΑ. ΤΩΡΑ. είναι σαν να ηγούνται της παράξενης συνάθροισής μας: «από κοντά τίποτα δεν μπορεί να διακριθεί» και μετά γινόμαστε ένα, ο κόσμος είναι μια σκηνή και όλοι δεν είμαστε παρά ηθοποιοί. Ωστόσο, μόνο λίγοι είναι εκεί με ένα πραγματικό σχέδιο για το τι πρέπει να κάνουν, οι υπόλοιποι είμαστε τα πρόβατα που ακολουθούν, ή μπορούμε να επιλέξουμε διαφορετικά. Κάποιοι επιλέγουν διαφορετικά. Στο τέλος, όλα καταλήγουν σε μια επιλογή, και το κοινό έχει όντως επιλογή.

Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχει ένα σημείο όπου η αριστερά και η δεξιά συναντιούνται· ένα σημείο εμπλοκής των δύο άκρων του ίδιου σώματος. Είναι η ευκολότερη διέξοδος: πόλωση, δυαδικότητα, άσπρο και μαύρο, σωστό και λάθος, αρσενικό και θηλυκό. Είναι τόσο θλιβερό, μετά από όλη την επιστημονικά και ιστορικά αποδεδειγμένη γνώση, να εξακολουθούμε να εμπλεκόμαστε στην ίδια κοινότυπη μάχη καλού εναντίον κακού, όπου και οι δύο πλευρές κυριολεκτικά αντικατοπτρίζονται ως το «καλό» σαν σε μια ταινία Moebius.

“Three times left is right (Τρεις φορές αριστερά είναι δεξιά)” είναι μια ευφυής και εύμορφη δραματουργία που τέμνει τη σχέση μεταξύ της λαϊκιστικής δεξιάς και της προοδευτικής αριστεράς. Θα ήθελα πολύ να δω αυτή την παράσταση στο Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών. Σίγουρα θα μπορούσα να το φανταστώ σε μια από τις σκηνές της Πειραιώς 260. Εν τω μεταξύ, αν τύχει να βρίσκεστε στην Ολλανδία, έχετε ακόμα την ευκαιρία να την δείτε στο Ρότερνταμ και το Άμστερνταμ (στην παράσταση στις Βρυξέλλες υπήρχαν υπέρτιτλοι στα Γαλλικά).

(πληροφορίες μετά το αγγλικό κείμενο)

Three Times Left is Right, by Studio Julian Hetzel - Review

A binary couple, that exists somewhere in Vienna, or maybe closer to you, is examining the limits of love when tested by ideology. Where does ideology start, how it embodies itself in our vocabulary and behavior to become an active substance that dresses over our everyday life and dictates our decision making. 

As stated in the introduction of the show, this is a docu-fiction, implying that the couple exists, with their three children, living in Vienna, however, some scenes may or may not be realistic. There is a linear narration of the story of this provocatory couple: their first meeting, their life together, the opposition regarding the upbringing of their children, the rhetoric and the fight. The dramaturgy and direction are most intriguing: the duality and confrontation are never resolved; the couple fights but at the same time fits together. One feeds the other, less figuratively than suggested but maintaining the same narrative and actually circling back to the beginning. Practices like “brain wash” and “propaganda” are resumed through the props and the scenography in this multidimensional staging of this “love to hate” story. 

The key for extremities is normalization, as soon as the word or the act is repeated by many, then it is normal to do anything. I dare to say that the audience of thıs show is actually playing. Beyond the infamous breaking of the fourth wall, spectators are part of this theatrical experiment. When the actor suggests to us the spectators to imitate a salutation in order to prove our solidarity to his fragile current state, almost no one dares to do so because of the connotation of this gesture, nevertheless when we are invited to eat on stage we all rush to this cannibalistic feast. Is it a normalization process? Has the staging literally used the performance to reassure us that what has happened between the couple was just a “Sweeny Todd” inspired show that is now over, and we can all share the “meat-pies”?

The two actors on stage are incredibly present, fully engaged and have a punctuality of emotion that triggers the effect of “make believe” although the scenes can become horrific. Looking towards the back of the stage the bloodied posters “NEVER. AGAIN. NOW.”, it is as if they are leading our strange congregation: “from close nothing can be distinguished” and then we become one, the world is a stage and we are all but actors. However only few are there with an actual plan of what to do, the rest of us are the sheep that follows, or we can choose otherwise. Some do choose differently. In the end, it all comes to choice, and the audience does have choice.

I personally believe that there is a point where left and right meet each other; a point of engagement of the two ends of the same corpus. It is the easiest way out: polarization, binarity, white and black, right and wrong, male and female. It is so depressing after all the scientifically and historically proven knowledge to still fall for the same unimaginative fight of good vs evil where both sides literally mirror themselves to be the “good” as if on a Moebius strip. 

“Three times left is right” is a sharp and beautiful dramaturgy that intersects the relationship between the populist right and the progressive left. I’d love to see it in the Athens International Festival; I could definitely picture it in one of the Piraeus 260 stages. In the meantime if you happen to be in the Netherlands, you still have the possibility to see it in Rotterdam and Amsterdam (French surtitles).

Trigger warnings

Use of fake blood, strong scents, smoke on stage, and nudity.

Please note: a strobe is used in this performance.

Please note: in this performance the volume level is very loud.

check here for the next performances in Netherlands : Studio Julian Hetzel 

concept & direction Julian Hetzel ⎸ performers Josse De Pauw and Kristien De Proost ⎸ dramaturgy Miguel Melgares ⎸ artistic collaborator Sodja Lotkter ⎸ video and light design Bahadir Hamdemir ⎸ music and composition Frank Wienk ⎸ props / silicone artist Carly Heathcote ⎸ director's assistant & artistic coordinator Esmée Begemann ⎸ technical coordinator Aengus Havinga ⎸ technicians sound & light/video Tom Doeven and t.b.c. ⎸ intern Sophia op ten Berg ⎸ production Studio Julian Hetzel ⎸ coproduction Wiener Festwochen (AT), Schauspiel Leipzig (DE) ⎸ partners research and context programme De Balie Amsterdam (NL), SPRING Performing Arts Festival Utrecht (NL), Theater Utrecht (NL) ⎸ with the support of City of Utrecht (NL), Performing Arts Fund (NL) and Ammodo (NL)