Σοφία Λασκαρίδου, μια αγάπη μεγάλη - Κριτική

Ερχόταν αντίθετα από μένα. Τα μάτια μας συναντήθηκαν αχόρταγα...

- Με συγχωρείτε, ψιθύρισε, η ομορφιά σας με θάμπωσε

- Κι εμένα η δική σας                                                                

Χαμογελάσαμε κι οι δύο. Αυτό ήταν...

Μια μεγάλη αγάπη, ανάμεσα στην Σοφία και τον Περικλή, ένα δίπολο ανάμεσα στο μέλλον και το παρελθόν, με μοναδική υπαρξιακή αφετηρία το παρόν στο οποίο συνευρίσκονται, είτε πρόκειται για την πραγματικότητα της Αττικής γης είτε στα όνειρα τους. Ένας έρωτας που μπορεί μόνο να συγκριθεί με μυθιστόρημα του Εμίλ Ζολά. 

Η νατουραλιστική συνέπεια του Παντελή Δεντάκη όσον αφορά την σκηνοθεσία, συμπληρώνεται από τα σκηνικά – κουστούμια του Κωνσταντίνου Ζαμάνη και απογειώνεται από τον φωτιστικό σχεδιασμό του Νίκου Βλασσόπουλου. Σαν πίνακας γυναικείων πορτρέτων από την περίφημη Σχολή του Μονάχου, εκτίθενται όλες οι Σοφίες που κρύβουν οι γυναίκες μέχρις ότου βρεθεί ο Περικλής τους. Εξαιρετική πινελιά, ο ρόλος του πατέρα της Σοφίας που ανατίθεται πάντα σε γυναίκα, ενώ η παρουσία της μητέρας της δεσπόζει σε όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής της από την αρχή ως το τέλος. 

Εκπληκτικοί όλοι οι ερμηνευτές, με μοναδική ειλικρίνεια και τιμιότητα στην καλλιτεχνική τους κατάθεση, με εξαιρετική ισορροπία και αξιοπρέπεια απέναντι σε ένα τρομακτικό βάθος συναισθημάτων τα οποία βιώνουν άνθρωποι εντός και εκτός σκηνής. Μια γλυκόπικρη εμπειρία ζωής συμπυκνωμένη σε 70 λεπτά θεατρικής παράστασης που φέρνει ένα όμορφο μούδιασμα, μια αριστοτέλεια ανάταση μετά από μια κατάδυση στο βίο και τα έργα μιας ξεχωριστής Ελληνίδας ζωγράφου, πρωτοπόρου και «αναρχικής». 

“Σοφία μου, ένα ύστατο χαίρε από την Αττική γη που αφήνω για πάντα. Με άπειρα γλυκύτατα φιλιά. Χαίρε Σοφία μου. Ο Περικλής σου”.

Νάγια Παπαπάνου