Είναι πολλά τα ευρώ... Πρόεδρε!

Όταν η τέχνη τα βάζει με την πολιτική κερδίζουν τα... λεφτά (Τα λεφτά, τα λεφτά, τα εκατομμύρια τα λεφτά, τα μπερντέ, τα μπικικίνια).

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που αισθάνεσαι μεγάλος «μπιπ» που δεν είσαι βουλευτής. Που δεν έχεις παίξει σε ηλίθιες επιθεωρήσεις κι ακόμη πιο ανόητα σίριαλ, που δεν έχεις εκπρόσωπο Τύπου του κόμματος σου τον Τέρενς Κουίκ, που δεν έχεις κάποιον να ανταλλάξεις βαφή μαλλιών βρε παιδί μου!

Να λοιπόν που έχει φτάσει η δημοκρατία. Πρώτον, να εξαρτάται από την ψήφο του Παύλου Χαϊκάλη και κάθε Χαϊκάλη (σκέψου, ακόμη χειρότερα, ότι θα μπορούσε να εξαρτάται από τον Κασιδιάρη και τα άλλα τα... αγόρια) και δεύτερον από αυτή των υπόλοιπων 299 που αγωνιούν για τις καρέκλες, τους τίτλους, την εξουσία και τις μίζες που δεν θέλουν επουδενί να χάσουν. 

Τραγικό το πολιτικό σκηνικό. Η γιορτινή διάθεση δεν θυμίζει Χριστούγεννα, αλλά περισσότερο το... θείο δράμα του Πάσχα. Βγάλτε Πρόεδρο τον Καμμένο ρε παιδιά. Ταιριάζει με αυτό που (δεν) έχουμε στα κεφάλια μας και τη γενική μας ψυχοσύνθεση.

Τον Γολγοθά τον ανεβαίνoυμε εγώ κι εσύ αγαπητέ BOEM-ίστα που ‘χουμε μπει στον τραπεζών τη μαύρη λίστα.

Εμένα που χρωστάω 5-6 χιλιάδες ευρώ ποιος θα με χρηματίσει; Για βαφή μαλλιών είναι νωρίς ακόμη... ε καλά, όχι και τόσο!