Από τον Buster Keaton στην Bocham City τρεις Λεβέντες δρόμος!

Την προηγούμενη Κυριακή ξέκλεψα λίγο χρόνο (κοπάνα από την εκπομπή βασικά) και πήγα να δω το πολυαναμενόμενο  μέρος Β από τους Ακαταμάχητους Λεβέντες. 

Τρυπώσαμε στο θέατρο Αλκμήνη την ώρα που οι Λεβέντες έκαναν ζέσταμα λίγο πριν την παράσταση. Ε, δεν θέλω και πολύ να ανοίξω το κινητό και να αρχίσω να καταγράφω. Το ζέσταμα προμήνυε πολύ γέλιο και καταιγιστική δράση.

Με έμπνευση από την εποχή του βωβού κινηματογράφου, των comics και των υπερηρώων,  η ομάδα επίPLAY με όπλο των σωματικό αυτοσχεδιασμό, τις εκφράσεις του προσώπου, κίνηση και μουσική καταφέρνουν να ανοίξουν διάπλατα την φαντασία του θεατή, να τον κάνουν να δημιουργήσει τα σκηνικά και τις εικόνες μιας σύγχρονης ταινίας δράσης. Παίζεται σε Βlack Box αλλά έχεις την αίσθηση ότι είναι η πιο πλούσια παράσταση σε σκηνικά που έχεις δει ποτέ σου. Τεχνολογικά δε οι ταινίες του James Bond ωχριούν μπροστά της.

Ο Μπλε Κορμοράνος, η Ατσάλινη Πεταλούδα, το Αγέρωχο Πάντα αλλά κι η Άννα Κόντα (επιτέλους ο εχθρός έχει πρόσωπο και τι πρόσωπο) σας υπόσχονται άφθονη δράση και τρελό γέλιο. 

Ένα εξαιρετικό δείγμα αυτοσχεδιαστικού θεάτρου, με 4 άψογα συντονισμένους ηθοποιούς. Μια παράσταση που σε ξανακάνει παιδί, όταν έβλεπες βωβό κινηματογράφο αλλά και κινούμενα σχέδια και χανόσουν μέσα στην μαγεία τους.

Έχοντας δει και το μέρος Α, έχω να παρατηρήσω ότι στο πρώτο μέρος είχε πιο πολλές σκηνές με γέλιο, ενώ στο δεύτερο μέρος πιο πολλές σκηνές δράσης. Και μία παράκληση - ένσταση προς τον σκηνοθέτη κο Δεγαΐτη … Γιατί το Αγέρωχο Πάντα δεν μας χορεύει όπως παλιά; 

Info